با سلام و تشكر خدمت همه ي دوستان عزيزم كه زحمت كشيدن و اومدن نظردادند و حتي از شمايي هم كه مياي و نظر نميدي ممنون.!

 من اول از همه ايام محرم رو خدمتتون تسليت ميگم. و با اينكه اين وبلاگ رو متعلق به امام زمام ميدونم،اما حيفم اومد حالا كه محرم شده وفصل قشنگ عزاداريه چيزي درموردامام حسين(ع) تو وبم نباشه و دينم روبه ايشون ادا نكرده باشم. در ضمن مثل هميشه خوشحال مي شم نظرتون رو در مورد نوشته ي زير واسه م بذاريد.

باد،پرچم هاي سياه برافراشته را به حركت در مي آورد؛زمين تب دارتر از هميشه به آسمان و خورشيد زل زده است.همه جا غرق سكوتي خاك گرفته است.

يك قدم جلوتر،يك تكيه،يكبار ديگر ياد صحنه كربلا،يك قدم جلوتر يك تكيه ديگر ياد حسين(ع)،ياد عاشورا.

صداي طبل ها،صداي زنجيرهاي داغ روي شانه هايي كه مي لرزند،صداي دستهاي محكمي كه پياپي روي سينه ها فرود مي آيند،با ضربه هاي قلب،با اشك هاي چشم،دل ها را داغداتر از هميشه مي كند.

بچه هاي سياه پوش تند تند سيني استكان ها را پر از شربت و آب ميكنند.گويي دلشان نمي خواهد كه كسي در عزاي حسين(ع) تشنه بماند.

آري تمام اين سوزها و ناله ها،تمام اين ماتم از آن حسين(ع)است:

"آنكه هرگز تسليم نشد.!"

اسفالت خيابان تحمل اين پا برهنگان عاشقان حسين(ع) را ندارد،گويي داغداراست كه اين گونه متورم ميشود و چاك بر مي دارد…!

ظهر عاشورا هم گذشت،هيچكس نمي داند اين چگونه زخمي ست كه بر قلب ما نشسته و بعد از هزارو چهارصد سال هنوز مرهم ندارد جز گريه مداوم و مرور خيمه هاي سوزان دشت كربلا.

غروب عاشوراست.بايد فانوس ها را روشن كرد و زد به كوچه و خيابان،شام،شام غربيان است.!

برگرفته از كتاب:" ذكر ايّام"