اماما،شما كه نيستيد انگار همه جا را تار عنكبوتي گناه گرفته،وهي ما شما را فراموش مي كنيم و به آن مي چسبيم،اصلاميدانيد همه جا انگار در مشت شب است،آن هم چه شبي،كاش حرمت شب را نگه دارند و پر گناهش نكنند.! و من در اين شب ها شما را پشت ماه ميبينم،يعني17 سال است كه من شما را آنجا ميبينم.و دوبار از خودم مي پرسم راستي شما كي مي آييد؟ پس چرا اين شب لعنتي تمام نمي شود؟ تاكي بايد با سوسوي مهتاب راه برويم،بي هيچ خورشيدي؟ خيلي ها شما را خورشيد پشت ابر مي دانند،خنده دار است چطور اين دنياي پرگناه را به روز معصومانه تشبيه مي كنند؟دنيايي كه با يك خرمن خورشيد هم روز شدني نيست.

و اما...وقتي شما بياييد؛

آسمان دوباره نفس مي كشد،لباس عزا از تن بيرون مي كند،و فرشته ها دور زمين پا مي كوبند و خدا مهربان تر از هميشه به ما نگاه مي كند،آنجا ديگر چه فرقي مي كند با نور فانوس راه برويم يا نور ستاره و شايد ماه.!!!

نويسنده:اكرم كريمي